All-in

All-in

In 2007 ben ik begonnen in het, wat mij betreft, meest dynamische “vak” wat er bestaat. Vak staat tussen aanhalingstekens want of het een vak is, daar zijn nogal wat uiteenlopende meningen over. Laten we het een toevallig-ontdekt-aangeboren-talent noemen.

Zojuist bedacht ik mij dat ik een hoop mensen en organisaties heb leren kennen in de afgelopen 13 jaar. Met sommigen heb ik altijd contact gehouden, sommigen zijn gegaan en sommigen vonden mij misschien niet goed genoeg, of aardig genoeg of heb ik steken bij laten vallen.

Er zijn een hoop momenten waar ik aan terugdenk met een glimlach. Zo zal een bezoek aan de Pioneering Spirit mij altijd bij blijven, maar ook de scheepskades waar immense pipelaytowers werden gebouwd. Ik heb soms mijn ogen uitgekeken in fabriekshallen, in een dok of op schepen. Een uniek kijkje in de keuken. Zo waardevol om anderen daarna écht goed te kunnen informeren en een gevoel over te brengen.

Wat ik mij realiseer is dat ik samenwerk met personen en niet met bedrijven. Ik ben met contactpersonen meegegaan als ze van baan veranderde. Het opnieuw opbouwen van een relatie met de nieuwe contactpersoon die dan het stokje overnam was daarna zeker niet vanzelfsprekend. Als de klik er niet is of zij bijvoorbeeld ook liever oude relaties meenemen dan werkt het soms gewoon niet.

Het investeren in de relatie is misschien wel het allerbelangrijkste in ons vak. Ik bedoel “vak”. Een lange termijn relatie zorgt er voor dat er vertrouwen is, we effectief samenwerken en we elkaar ook wat gunnen. En dat vind ik essentieel voor de samenwerking. Een van mijn manco’s is dat ik all-in ga en daarbij het risico loop dat dat niet altijd wederzijds is. Maar ook dat is ok! Van die teleurstellingen heb ik inmiddels geleerd.

Als ik mijn all-in mentaliteit verlies koop ik me gewoon nogmaals in! De aanhouder wint 😊

Robert

English below

—————————————————————————————————————————————————————————

All-in

In 2007 I started in what is, as far as I am concerned, the most dynamic “profession” that exists. Profession is in quotation marks because there are quite a few different opinions about whether it is a Profession. Let’s call it an accidental-discovered-innate talent.

I just realized that I got to know a lot of people and organizations over the past 13 years. I have always kept in touch with some, some have gone and some may have thought I was not good enough, or nice enough. Or maybe I didn’t treated them well enough, from a business perspective.

 There are a lot of moments that I think back to with a smile. For example, a visit to the Pioneering Spirit will always stay with me, but also the shipping quays where immense pipelay towers were built. I have been impressed sometimes when I visited factories, docks or ships. A unique look behind the scenes. So valuable to be able to really inform others afterwards and to convey a feeling.

 What I realize is that I work with people and not with companies. I stayed with these business relations when they changed jobs. Rebuilding a relationship with the new contact person who then took over was certainly not self-evident afterwards. If there is no click or, for example, they also prefer to take old relations with them, it sometimes just doesn’t work.

Investing in the relationship is perhaps the most important thing in our profession. I mean “profession”. A long-term relationship ensures that there is trust, we work together effectively and we also grant each other something. And I think that is essential for the collaboration.

One of my shortcomings is that I go all-in and run the risk that it is not always mutual. But that’s ok too! I’ve learned from those disappointments.

If I lose my all-in mentality, I better quit!