Een papa die werkt

Een papa die werkt

Jarenlang werkte ik zonder bijkomende zorgen fulltime. Ik ergerde me dan wel eens aan de “papa’s en mama’s” die parttime werkten, of met enige regelmaat later arriveerden – of vrij namen omwille van de kinderen. Nu ik zelf vader ben van twee jonge kinderen realiseer ik me hoe onwetend ik was. 

Naast de kinderen zijn er voldoende andere zaken die mijn aandacht vragen. Ik ben getrouwd, doe aan voetbal, fitness en strong viking runs en probeer contacten te onderhouden met familie en vrienden. En ik werk. Toen ik voor het eerst vader werd kon ik daar het eerste jaar nauwelijks van genieten. Ik vond het lastig en stond in de overlevingsstand – ondanks de wetenschap dat de weg naar een kindje voor ons geen vanzelfsprekendheid was.

Twee jaar na zijn broer werd onze jongste zoon geboren. We schoven op van één naar twee kinderen en eigenlijk werd het alleen maar moeilijker en drukker. Terwijl ik het idee had dat één kindje al druk was.

Op zijn vierde begon onze oudste zoon op de basisschool. Een plek waar andere tijden gehandhaafd worden dan op een kinderdagverblijf. Je kunt er niet van 7.00 uur tot 19.00 uur terecht. Er wordt niet eerder begonnen dan 8.30 uur en uiterlijk 15.15 openen de schooldeuren zich weer.
Tja. Hoe moet dat dan met mijn werk? Ik wil toch niet minder werken! Maar ja, mijn vrouw heeft ook recht op een carrière – en een voorschoolse én naschoolse opvang is ook weer zo wat, redeneerden we.
Uiteindelijk hebben we een planning gemaakt waarbij ik minder ben gaan werken. Mijn oudste zoon hoeft niet naar de buitenschoolse opvang en eigenlijk viel de praktijk in het begin enorm mee.

Toch werd ik onlangs geconfronteerd met mijn eigen gedrag. Stiekem ging ik werken op kantoor vervangen door thuiswerken. Ik was weliswaar in dezelfde ruimte als mijn zoontje – maar ik kan niet zeggen dat ik echt koos voor quality time en in hem investeerde. Sterker nog: ik merkte dat zijn gedrag veranderde na zijn start op de basisschool. Hij werd brutaler en soms probeerde hij mijn stem te overtreffen.
Nu is dit misschien wat overdreven, maar op een rustige volwassen manier reageren op herrie, iets dat kapotvalt of op simpelweg een vraag van mijn kinderen werd moeilijker en moeilijker. En mijn kinderen gingen mee in dit patroon.

Onlangs zag ik deze reclame op TV:

Het opende me de ogen. De basisschool verandert kinderen weliswaar, maar het is niet de plek waar ze zo leren te communiceren. Het enige wat mijn zoon deed was mijn gedrag kopiëren. Alles wat ik doe is direct een ‘voorbeeld’ voor mijn kinderen. Als ik een blikje op straat gooi, tekeerga tegen mijn medeweggebruikers of kwaad wordt omdat de WiFi thuis niet werkt, dan zien zij dat als normaal gedrag. Confronterend!

Ik probeer me nu continu bewust te zijn van mijn gedrag en voorbeeldrol naar de kinderen toe. Niet mijn stem verheffen, maar tot tien tellen en met een rustige stem de dialoog aangaan. Oprechte interesse tonen en altijd tijd maken voor ze.

Maandag haalde ik de oudste uit school. Hij mocht kiezen wat we gingen doen, maar hij vond dat ik iets moest verzinnen. De eerste vijf ideeën werden afgeschoten. Vroeger zou ik zeggen ‘verzin jij dan wat!’ Maar ik ging door met opties verzinnen en bleef rustig. Optie zeven was een schot in de roos. Een grote boot bouwen van lego blokjes. Hij vertelde dat hij daar toevallig al mee in zijn hoofd zat 😉
Het ludieke hieraan is dat we een grote offshore boot aan het bouwen zijn, van bijna tweeduizend stukjes. Het gaat weken duren, maar we doen het samen.
De boot is een replica van het originele schip. Mijn werk speelt zich hoofdzakelijk af in de offshore branche en de boot is van een klant van mij. Hoe ironisch.

Zou dit dan stiekem toch werken zijn?

Robert